Ukrainian refugees arrive in Germany′s far west | Germany | News and in-depth reporting from Berlin and beyond | .

Chocolade, mueslirepen en tandenborstels. Als de Oekraïense vluchtelingen totaal uitgeput uit hun bus klimmen, krijgen ze elk een welkomstpakket van vrijwilligers. Bijna 20 uur reizen vanaf de Pools-Oekraïense grens liggen nu achter de vrouwen en kinderen, en dagen van onzekerheid of hun ontsnapping naar Duitsland echt zou werken.

Keer op keer werd het vertrek van de grens vertraagd. Er waren problemen met de registratie en uiteindelijk gingen de computersystemen aan de grens kapot. Er was dan ook een overweldigend gevoel van opluchting onder de vluchtelingen en supporters na hun aankomst in het noorden van Keulen.

Linda Mai, een van de organisatoren die deze vluchtelingen naar de West-Duitse stad bracht, is zichtbaar ontroerd. “Dit is een speciale dag voor ons allemaal. De kinderen renden meteen naar de speeltuin. Een van hen vertelde me: ‘Het is hier zo vreemd stil. Er zijn helemaal geen sirenes'”, zegt ze.

Linda Mai is de hoofdorganisator van het ‘Blauw-Gele Kruis’ in Keulen

Een vluchtelingencentrum helemaal opnieuw gemaakt

Mai is een van de vele mensen in Duitsland die vluchtelingen uit Oekraïne helpen. Maar de apotheker, die twintig jaar geleden vanuit Oekraïne naar Keulen kwam, is ook de stem van Oekraïne in de stad geworden.

De voorzitter van het bestuur van de Duits-Oekraïense hulporganisatie Blue-Yellow Cross heeft in Keulen vredesdemonstraties georganiseerd met duizenden deelnemers en toespraken gehouden waarin wordt opgeroepen tot solidariteit met haar thuisland. En in een dag-en-nachtcampagne heeft ze het grootste hulpcentrum van de stad opgezet.

“Ik kan momenteel nauwelijks slapen, ik word ‘s nachts wakker, en dan sta ik gewoon op en ga weer aan het werk; dit is voor mij een manier om met mijn pijn om te gaan. Ik ben ongelooflijk dankbaar voor alle mensen die niets te doen hadden doen met Oekraïne en helpen nu hier. Ik geloof dat de goede God ons deze geweldige mensen heeft gestuurd, vooral jonge mensen. Deze bereidheid om te helpen is overweldigend en gewoon fenomenaal.”

Blauw-Geel Kruis is het eerste aanspreekpunt

Hulporganisatie Blauw-Geel Kruis organiseerde voor de oorlog zorgeloze zomervakanties voor Oekraïense weeskinderen. Ze brachten jongeren van 8 tot 16 jaar naar Keulen, waar ze naar de dierentuin gingen, in achtbanen in attractiepark Phantasialand reden en de Dom van Keulen bezochten.

Sinds 24 februari, het begin van de oorlog, is de organisatie veranderd in een centrum waar donaties van babyvoeding, EHBO-kits en slaapzakken zijn binnengekomen. In het 1.600 vierkante meter grote magazijn sorteren tientallen vrijwilligers de hulppakketten die met de minuut binnenkomen.

Vanuit Keulen vertrekken dagelijks vijf vrachtwagens richting de Pools-Oekraïense grens, waar de goederen op Oekraïense vrachtwagens worden geladen en naar het door oorlog verscheurde gebied worden gebracht. Er zijn al honderden tonnen goederen geland in Oost-Europa, en dit is nog maar het begin. Er zijn ook meer transporten van Oekraïense vluchtelingen naar Duitsland gepland.

De moeder en zus van Linda Mai zijn nog steeds in Oekraïne. Als je haar vraagt ​​naar haar hoop voor de komende dagen en weken, hapert ze en begint de stem van de 47-jarige te trillen: “Ik hoop dat er nu niet zo veel Oekraïners moeten sterven omdat een dictator zijn persoonlijke doelen wil bereiken Deze misdaad moet stoppen – nu. Mijn vaderland staat in brand.’

Viktoria in het magazijn

Geneeskundestudent Viktoria kwam drie jaar geleden naar Duitsland

Oekraïners en Russen in Duitsland

De Oekraïense Viktoria, die verzocht heeft haar achternaam niet te gebruiken, is een van de velen die spontaan besloten te helpen. De jonge geneeskundestudent verbleef de afgelopen dagen bij vrienden in Keulen, waar ze van 8 uur ‘s ochtends tot 20 uur ‘s avonds in het magazijn hielp. Haar taak is om de inzameling en distributie van medicijnen en verbandmiddelen voor Oekraïense ziekenhuizen te organiseren .

“Het geeft me kracht om dit te doen, het is een beetje als therapie voor mij. Ik zit nu niet thuis te huilen, ik doe iets nuttigs. Het geeft ook kracht aan mijn familie en vrienden in Oekraïne om elke ochtend op te staan Omdat ze weten dat wij hier in Duitsland ook elke dag voor hen strijden.”

Viktoria verlegt nu haar eigen grenzen; ze werkt nog steeds in ploegendiensten in een ziekenhuis waar ze een spoeddienst heeft.

“Vorige week donderdag had ik nachtdienst in het ziekenhuis toen ik een sms kreeg van mijn moeder: ‘We worden gebombardeerd. Ik hou van je.’ En toen had ik 30 minuten geen . met haar en dacht dat ze weg was. Dat was angstaanjagend. Sindsdien kan ik niet eens bijhouden welke dag het is.”

Tranen wellen op in Viktoria’s ogen. Ze kwam drie jaar geleden naar Duitsland en spreekt bijna perfect Duits. Nu is haar leven veranderd: “Mijn hoop is dat deze oorlog eindelijk zal eindigen. En ik zie eindelijk mijn ouders weer.”

Volgens cijfers die het Federaal Bureau voor de Statistiek uit 2020 heeft vrijgegeven, waren er 263.300 Russische staatsburgers geregistreerd in Duitsland. En vanwege het grote aantal Duitse staatsburgers dat hierheen is verhuisd vanuit voormalige staten van de Sovjet-Unie omdat ze Duitse roots hebben, spreken naar schatting 3,5 miljoen mensen in Duitsland Russisch.

Onlangs werd Viktoria benaderd door een medehelper die haar vertelde dat hij een Russische vriend heeft. Hij vroeg haar of ze dacht dat ze Rusland ooit zou willen vergeven. ‘Elke dag een beetje minder,’ zei ze tegen hem. “Er is gewoon te veel pijn.”

Dit artikel is oorspronkelijk in het Duits geschreven.

Terwijl je hier bent: elke dinsdag ronden .-redacteuren af ​​wat er in de Duitse politiek en samenleving gebeurt. U kunt zich hier aanmelden voor de wekelijkse e-.nieuwsbrief Berlin Briefing.



source

This site uses cookies to offer you a better browsing experience. By browsing this website, you agree to our use of cookies.